Chełmoński, Józef

Józef Chełmoński był jednym z najbardziej wyrazistych malarzy XIX wieku, który potrafił uchwycić dziką energię natury jak mało kto. Urodzony w 1849 roku, od początku fascynował się wsią, końmi i zmiennością pogody. Na jego obrazach wiatr niemal „wieje z płótna”, a galopujące zaprzęgi zdają się zaraz wypaść poza ramy. Słynne sceny, jak „Czwórka” czy „Babie lato”, pełne są ruchu, napięcia i naturalnej siły.

Po okresie sukcesów w Paryżu wrócił do Polski, gdzie jego malarstwo stało się bardziej ciche i skupione. Zamiast dramatycznych scen zaczął tworzyć spokojniejsze pejzaże, pełne światła i przestrzeni. Nadal jednak pozostał wierny naturze – nie idealizował jej, lecz pokazywał taką, jaka jest: surową, zmienną i prawdziwą.