Święta Anna Samotrzecia (lub Dziewica z Dzieciątkiem i świętą Anną)
Leonardo Da Vinci
Święta Anna Samotrzecia należy do najbardziej zagadkowych dzieł Leonarda — kompozycji, w której trzy pokolenia splatają się w jedną, płynną piramidę ciał i spojrzeń. Dzieło Leonarda da Vinci to mistrzowski traktat o czułości, przeznaczeniu i nieuchronności losu. Główną oś emocjonalną obrazu wyznacza diagonalna linia ciał: dojrzała, pełna melancholijnego spokoju św. Anna spogląda z góry na swoją córkę, ta z kolei, pochylona w dynamicznym, pełnym matczynej troski geście, kieruje wzrok ku małemu Jezusowi, próbując łagodnie, lecz bezskutecznie odciągnąć Go od baranka. Mały Chrystus nie patrzy jednak na matkę – jego zdeterminowane spojrzenie i ramiona mocno obejmujące zwierzę symbolizują świadome przyjęcie własnego przeznaczenia. Kluczowy rekwizyt w postaci wyrywającego się baranka stanowi bezpośrednią zapowiedź paschalnej ofiary, czyniąc z tej intymnej, rodzinnej sceny przejmujący teologiczny traktat o nieuchronności odkupienia.
Przestrzeń, w której rozgrywa się ta mistyczna scena, urzeka surowym, odrealnionym pięknem, gdzie ludzkie emocje kontrastują z monumentalizmem natury. Postacie spoczywają na krawędzi skalistego uskoku, za którym rozpościera się chłodny, krystaliczny pejzaż alpejskich szczytów, ginących w błękitnawej mgle. Kontrastuje z nimi ciepła, ziemista tonacja pierwszego planu oraz nasycona czerwień i głęboki lazur szat Marii. Światło nie opada na postacie w sposób gwałtowny; jest miękkie, rozproszone, jakby sączyło się przez mgłę, co pozwala artyście na genialne zatarcie ostrych konturów i subtelne wydobycie trójwymiarowości ciał z otaczającej je przestrzeni.
astosowane przez da Vinci ikoniczne sfumato doskonale zaciera ostre kontury, sprawiając, że twarze bohaterek emanują niemal nadprzyrodzonym, wewnętrznym blaskiem, a ich uśmiechy zyskują wieloznaczny, nieuchwytny wyraz. Każdy element warsztatu – od anatomicznej precyzji splecionych ciał po miękkość wełny baranka – świadczy o bezkompromisowym dążeniu do harmonii natury i ducha. Leonardo splata czułość, przeczucie i metafizykę w kompozycję, którą podziwiali Rafael i Michał Anioł, a która do dziś uchodzi za jeden ze szczytów renesansu.
Fascynującym aspektem tego dzieła jest fakt, że Leonardo da Vinci pracował nad tym motywem przez ponad dwie dekady, tworząc liczne rysunki przygotowawcze. Obraz ten, uosabiający obsesyjne wręcz dążenie artysty do kompozycyjnej perfekcji, pozostał niedokończony w niektórych partiach (co doskonale widać w partii stóp świętej Anny oraz fragmencie szaty Marii) aż do śmierci mistrza w 1519 roku. Kompozycja ta wzbudzała tak ogromny zachwyt współczesnych, że gdy w 1501 roku we Florencji wystawiono wstępny karton do tego obrazu (mianem „kartonu” w czasach renesansu określano pełnowymiarowy rysunek przygotowawczy na grubym papierze, służący do przeniesienia szkicu na deskę lub płótno), tłumy mieszkańców przez dwa dni pielgrzymowały do klasztoru Annunziata, traktując pokaz nie jak wydarzenie artystyczne, ale jak wielkie, publiczne święto narodowe. Co ciekawe, o skomplikowanym procesie twórczym świadczą zachowane rysunki przygotowawcze oraz słynny karton, na których mistrz wielokrotnie modyfikował układ postaci, pierwotnie wprowadzając postać małego Jana Chrzciciela, by ostatecznie zastąpić go głęboko symboliczną figurą baranka. Dzieło wywarło też ogromny wpływ na Rafaela, który mógł je obserwować w pracowni mistrza i echo tej kompozycji odnaleźć można w jego własnych przedstawieniach Madonny z Dzieciątkiem. Sto kilkadziesiąt lat później, obraz stał się punktem wyjścia dla jednego z najbardziej znanych psychoanalitycznych esejów o sztuce – Sigmund Freud poświęcił mu osobne studium, odczytując układ postaci jako echo dzieciństwa samego Leonarda, wychowywanego przez dwie matki – Leonardo da Vinci był nieślubnym dzieckiem i choć biologicznie miał jedną matkę – chłopkę Caterinę – to wychowywały go dwie kobiety. Po wczesnym dzieciństwie spędzonym z rodzoną matką trafił do domu ojca, gdzie ogromną czułością otoczyła go bezdzietna macocha, Albiera.
SZCZEGÓŁY
Tytuł: Święta Anna Samotrzecia (lub Dziewica z Dzieciątkiem i świętą Anną) Tytuł oryginalny: Sant'Anna, la Vergine e il Bambino con l'agnellino Autor: Leonardo Da Vinci Data powstania: ok. 1503–1519 Miejsce powstania: Włochy / Francja Typ : Obraz Technika: Olej na desce topolowej Gatunek: Malarstwo religijne Nurt: Renesans (wysoki renesans) Forma: Malarstwo
Wysokorozdzielczy skan dzieła w jakości muzealnej — 300 DPI, wysoka rozdzielczość.
02
Korekta kolorystyczna
Autorska korekta kolorystyczna na podstawie analizy zależności tonalnych, tak by wydruk wiernie oddawał charakter dzieła.
03
Pigmentowy druk Epson
Druk na papierze artystycznym — Hahnemühle Photo Rag 308 oraz Epson Velvet Fine Art Paper przy użyciu tuszy pigmentowych Epson UltraChrome Pro 12 — trwałość ponad 100 lat.
04
Rama z litego drewna
Ramę wykonujemy ręcznie z litego dębu lub sosny, wykańczamy olejem Rubio Monocoat. Oprawiamy w muzealne, bezkwasowe Passepartout.
05
Kontrola + certyfikat
Każdy wydruk przechodzi kontrolę kolorystyczną i jakości ramy. Dołączamy certyfikat autentyczności z numerem edycji.
Na czym budujemy Twoje zaufanie
Epson — papier Velvet Fine Art + tusze UltraChrome Pro 12
Hahnemühle Photo Rag 308 — papier muzealny, certyfikat 100+ lat
Rubio Monocoat — olej do drewna, naturalne wykończenie
