Kobieta w błękicie (lub Dama w błękicie/Dama w niebieskiej sukni)
Jean-Baptiste-Camille Corot
16 Lip 1796 – 22 Lut 1875
Dzieło skupia całą swoją dramaturgię wokół intymnego, głęboko psychologicznego studium zamyślenia, w którym modelka — Emma Daubigny — staje się uosobieniem melancholijnego piękna. Postać kobiety, uchwycona w pozie pełnej naturalnego wdzięku, odwraca się od widza, kierując swój zamyślony, nieobecny wzrok w przestrzeń poza krawędzią ramy. Ta rezygnacja z bezpośredniego kontaktu z odbiorcą buduje wokół niej aurę niedostępnej tajemnicy i głębokiej introspekcji. Modelka opiera się swobodnie o ciemny mebel, a jej uniesiona dłoń delikatnie podpiera podbródek w geście głębokiej zadumy. W drugiej, opuszczonej ręce trzyma na pół złożony wachlarz – klasyczny atrybut kobiecości, który tutaj staje się symbolem niedopowiedzenia, przerwanej rozmowy, intymnego sekretu, którego nie dane nam będzie poznać, czy skrywanych, niewypowiedzianych emocji.
Przestrzeń, w której artysta osadził swoją bohaterkę, to surowe, minimalistyczne wnętrze własnej pracowni malarskiej, które dalekie jest od mieszczańskiego przepychu epoki. Tło budują geometryczne podziały neutralnej ściany w odcieniach piasku, przygaszonej zieleni oraz błękitnawych szarości, rozdzielonej poziomą, drewnianą listwą. Po lewej stronie rysuje się surowy zarys sztalugi, natomiast na ścianie dostrzec można dwa zawieszone pejzaże – jeden w szerokiej ramie, drugi bezpośrednio nad listwą – stanowiące subtelny autotematyczny komentarz do twórczości samego mistrza. Nastrój budowany jest poprzez wyrafinowaną, niemal introwertyczną paletę barwną. Prawdziwym sercem kolorystycznym dzieła jest jednak głęboki, niemal elektryzujący ultramarynowy błękit sukni modelki. Suknia ta, ułożona w ciężkie, kaskadowe fałdy z czarnymi pasami u dołu, lśni na tle ciemnego, purpurowego mebla, o który kobieta opiera ramię. Światło, miękkie i rozproszone, oblewa obnażone ramiona oraz kark modelki, wydobywając alabastrową jasność jej skóry z mrocznego, uciętego kadrem otoczenia secesyjnego mebla.
Artysta posługuje się miękkim, niemal impresjonistycznym duktem pędzla, mistrzowsko operując półtonami i chłodnymi szarościami, które łagodzą kontrast między głębokim błękitem tkaniny a ciepłą, kasztanową tonacją upiętych wysoko włosów. Zwraca uwagę rygorystyczna dyscyplina kompozycyjna: punkt ciężkości dzieła został przesunięty z portretowej dosłowności twarzy na rzeźbiarską formę sukni i subtelne modelowanie partii anatomicznych. Szerokie, śmiałe i niezwykle nowoczesne pociągnięcia pędzla, widoczne zwłaszcza w partii drapowań krynoliny oraz ciemnych pasów gorsetu, koegzystują tu z subtelnym, niemal sfumatowym traktowaniem światłocienia na twarzy modelki. Artysta z niesamowitą maestrią oddaje fakturę ciężkiej tkaniny, wchodząc w dialog z tradycją wielkiego malarstwa europejskiego, a jednocześnie wyprzedzając odkrycia impresjonistów. To arcydzieło zmysłowości i powściągliwości, które jest nie tylko przykładem urzekającej formy, ale przede wszystkim nieuchwytnej, poetyckiej atmosfery.
Choć Camille Corot zdobył światową sławę przede wszystkim jako genialny pejzażysta i reformator malarstwa plenerowego, to właśnie jego późne, niezwykle rzadkie studia figuralne są dziś uznawane przez historyków sztuki za najbardziej osobiste i poszukiwane przez kolekcjonerów. „Kobieta w błękicie”, namalowana w 1874 roku – zaledwie rok przed śmiercią artysty – uchodzi za jego testament w dziedzinie portretu. Dzieło to budziło bezgraniczny zachwyt u takich mistrzów nowej epoki jak Edgar Degas czy Pablo Picasso, którzy w tej konkretnej kompozycji odnajdywali bezpośrednią inspirację dla własnych poszukiwań nowoczesnego portretu psychologicznego. Pozująca do obrazu Emma Dobigny była ulubioną modelką Corota, jednak w przeciwieństwie do jego wcześniejszych, idealizowanych przedstawień o charakterze mitologicznym czy alegorycznym, tutaj została ukazana w na wskroś współczesnym, paryskim stroju. Co więcej, dwa niewyraźne pejzaże widoczne na ścianie w tle to rzeczywiste studia krajobrazowe Corota, co czyni z „Kobiety w błękicie” nie tylko intymny portret, ale również głęboko osobiste, malarskie podsumowanie własnej przestrzeni twórczej i artystycznego credo. Paryska publiczność odkryła to zjawiskowe dzieło dopiero w 1909 roku (30 lat po śmierci Corota) podczas legendarnej wystawy w Grand Palais, kiedy to ujawniono światu intymne archiwum malarza. Wywołało ono wówczas absolutną sensację, udowadniając nowym pokoleniom twórców, że ten skromny pejzażysta był w istocie jednym z najwspanialszych i najbardziej nowoczesnych portrecistów XIX wieku. Co ciekawem, Emma Daubigny była córką bliskiego przyjaciela malarza, wybitnego pejzażysty Charlesa-Françoisa Daubigny'ego. Dziś obraz ten znajduje się w zbiorach Musée du Louvre w Paryżu i uznawany jest za jedno z najdoskonalszych osiągnięć tej późnej serii intymnych studiów figuralnych.
SZCZEGÓŁY
Tytuł: Kobieta w błękicie (lub Dama w błękicie/Dama w niebieskiej sukni) Tytuł oryginalny: La Dame en bleu Autor: Jean-Baptiste-Camille Corot Data powstania: 1874 Miejsce powstania: Paryż, Francja Typ : Obraz Technika: Olej na płótnie Gatunek: Portret Nurt: Realizm Forma: Malarstwo
Wysokorozdzielczy skan dzieła w jakości muzealnej — 300 DPI, wysoka rozdzielczość.
02
Korekta kolorystyczna
Autorska korekta kolorystyczna na podstawie analizy zależności tonalnych, tak by wydruk wiernie oddawał charakter dzieła.
03
Pigmentowy druk Epson
Druk na papierze artystycznym — Hahnemühle Photo Rag 308 oraz Epson Velvet Fine Art Paper przy użyciu tuszy pigmentowych Epson UltraChrome Pro 12 — trwałość ponad 100 lat.
04
Rama z litego drewna
Ramę wykonujemy ręcznie z litego dębu lub sosny, wykańczamy olejem Rubio Monocoat. Oprawiamy w muzealne, bezkwasowe Passepartout.
05
Kontrola + certyfikat
Każdy wydruk przechodzi kontrolę kolorystyczną i jakości ramy. Dołączamy certyfikat autentyczności z numerem edycji.
Na czym budujemy Twoje zaufanie
Epson — papier Velvet Fine Art + tusze UltraChrome Pro 12
Hahnemühle Photo Rag 308 — papier muzealny, certyfikat 100+ lat
Rubio Monocoat — olej do drewna, naturalne wykończenie
